Historia klubu

Od pierwszych łódzkich taterników w Towarzystwie Tatrzańskim do 75 lat Łódzkiego Klubu Wysokogórskiego.

Początki łódzkiego taternictwa wiążą się z działalnością Towarzystwa Tatrzańskiego. Pod koniec XIX wieku należało do niego ponad 30 łodzian. Około 1909 roku członkinią Sekcji Turystycznej Towarzystwa, pierwszej polskiej organizacji taternickiej, została łodzianka Elżbieta Trenkler — o jej działalności górskiej brak jednak bliższych wiadomości. Prawdopodobnie pierwszym aktywnie wspinającym się łodzianinem był Adam Ferens, a pierwszą łódzką organizacją taternicką (nieformalną) było Koło Taterników założone na początku lat 30. przy Oddziale Łódzkim PTT.

Większe środowisko taternickie powstało w Łodzi dopiero po 1945 roku. W 1951 roku zawiązano Sekcję Łódzką Koła Krakowskiego Klubu Wysokogórskiego, po wielu zmianach przekształconą w 1956 roku w Koło Łódzkie Klubu Wysokogórskiego, a w 1974 roku w Łódzki Klub Wysokogórski. Liczba wspinających się wzrosła z kilkunastu osób na początku lat 50. do ponad dwustu.

Z najciekawszych osiągnięć łodzian trzeba wymienić eksplorację skałek koło Podlesic, szereg pierwszych przejść letnich i zimowych w Tatrach, II przejście filara Freney na Mont Blanc (1962), udział w I przejściu zimowym pn.-wsch. filara Les Droites (1963), drogę przez „Bałałajkę” na wschodni wierzchołek Miżyrgi (Kaukaz, 1964), udział w I zimowym przejściu drogi Bonattiego na Wielkim Filarze Narożnym Mont Blanc (1971), w I przejściu zimowym wsch. filara Trollryggenu (Norwegia, 1972), w zdobyciu Shispare (Karakorum, 1974) i w I zimowym przejściu drogi Comiciego na Civetcie (Dolomity, 1979). Klub organizował wyprawy w Hindukusz (1963, 1976), w góry Etiopii (1968), w Atlas (1969), w Andy (1974) i na Annapurnę II (1980).

Łódzki Klub Wysokogórski, podobnie jak inne organizacje taternickie w Polsce, umożliwia swoim członkom uprawianie alpinizmu: szkoli początkujących, pomaga finansowo i sprzętowo, organizuje obozy krajowe i zagraniczne, ułatwia wymianę informacji. Działalność klubu opiera się na pracy społecznej, a potrzebne fundusze w większości wypracowują sami członkowie.