Klub / Historia / Znani klubowicze

Andrzej Wilczkowski

Prezes I kadencji, wielokrotnie członek władz klubowych i centralnych; członek honorowy ŁKW i PZA oraz Kapituły członkostw honorowych PZA. Jeden ze współzałożycieli Klubu w Łodzi. Starszy instruktor, wielokrotnie kierownik i instruktor kursów skałkowych i tatrzańskich. Działalność górską prowadzi od 1948 roku. Pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia letnie i zimowe w Tatrach (m.in. pierwsze przejście środka pn. ściany Jaworowego Rogu, pierwsze zimowe przejście pn.-wsch. ściany Mięguszowieckiego Szczytu) i Alpach w latach 50. Kierownik i uczestnik wypraw w góry egzotyczne (Hindukusz, Etiopia, Spitsbergen, Kaukaz) oraz obozów alpejskich. Znany pisarz, autor wielu książek o tematyce górskiej (m.in. „Miejsce przy stole” — historia taternictwa lat 40. i 50.), społecznej i wojskowej. Powszechnie znany, dla młodych legendarny „Wilk”.

Władysław Manduk

Prezes II, V i VI kadencji; wielokrotnie członek władz klubowych i centralnych. Jeden ze współzałożycieli Klubu w Łodzi. Starszy instruktor, szkolił w skałkach i w Tatrach. Wspinał się od 1947 roku, w Tatrach, na Kaukazie i w górach Turcji, najbardziej intensywnie w latach 50. Odkrył skałki kroczyckie dla wspinaczy.

Ryszard Przybylski

Prezes III kadencji, wielokrotnie członek władz klubowych. Instruktor przez wiele lat szkolący z pełnym poświęceniem w skałkach i w Tatrach kolejne roczniki klubowe. Wspina się od 1952 roku.

Antoni Janik

Prezes IV kadencji, późniejszy prezes Zarządu Głównego Klubu Wysokogórskiego i członek Koła Warszawskiego. Wspinał się od 1953 roku w Tatrach, Alpach i w górach Turcji. Członek honorowy PZA.

Jerzy Michalski

Prezes VII kadencji, wielokrotnie członek władz klubowych, instruktor. Wspina się od 1953 roku; w latach 60. jeden z czołowych alpinistów polskich i europejskich; pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia latem i zimą w Tatrach, Alpach i na Kaukazie (m.in. drugie przejście Centralnego Filara Freney, pierwsze przejście pn.-wsch. ściany Mizirgi przez „Bałałajkę”). Kierownik i uczestnik licznych wyjazdów i wypraw w góry wysokie i typu alpejskiego (Himalaje, Karakorum, Hindukusz, Pamir, góry Afryki centralnej, Atlas, Andy południowo- i północnoamerykańskie). Do zdobycia „Korony Ziemi” brakują mu tylko 2 szczyty.

Bogdan Mac

Prezes VIII, IX i X kadencji, wielokrotnie wiceprezes do spraw sportu i szkolenia, członek władz klubowych i centralnych KW (od 1959 roku bez przerwy we władzach Klubu); członek honorowy ŁKW. Instruktor szkolący w skałkach i w Tatrach zimą i latem. Działalność górską prowadzi od 1952 roku, wyczynowe drogi latem i zimą w latach 60. (jak jednodniowe zimowe przejście pn.-wsch. Filara Mięguszowieckiego Szczytu). Kierownik i uczestnik wyjazdów (Pireneje, Alpy, Riła, Piryn) i wypraw w góry wysokie — Andy, Hindukusz (pierwsze wejście na Auar, drugie nową drogą na Kishmikhan). Od lat niestrudzenie prowadzi walne zebrania ŁKW.

Marek Grochowski

Prezes XI kadencji; wielokrotnie członek władz klubowych i centralnych (m.in. wiceprezes), instruktor. Wspina się od 1958 roku; pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia latem i zimą w Tatrach, Alpach, na Kaukazie, w Pamirze, Karakorum, Himalajach i Etiopii; m.in. nowa droga centralnym filarem Brouillard i pierwsze wejście na Shispare. Kierownik i uczestnik niezliczonych wypraw w góry wysokie i egzotyczne — Himalaje, Karakorum (trzykrotnie K2), Hindukusz, Pamir, góry Etiopii i Alaski.

Andrzej Dworak

Prezes XII kadencji. Rozpoczął działalność z olbrzymim zapałem i entuzjazmem. Wspinał się od 1965 roku w Tatrach, Dolomitach, Alpach i górach Norwegii. Pierwsze wejścia zimowe z jego udziałem — filar Narożny Mont Blanc drogą Bonattiego i północny filar Trollryggen — oraz pierwsze przejście Centralnym Filarem Brouillard to jedne z najwspanialszych dokonań w historii alpinizmu. Tragiczna śmierć pod wschodnią ścianą Mont Blanc przerwała jego znakomicie zapowiadającą się karierę.

Grzegorz Wasiak

Prezes XIII kadencji. Wspinał się od 1966 roku, głównie w Tatrach. Brał udział w wyprawach w góry Turcji, w Andy Peruwiańskie i Boliwijskie.

Krystyna Konopka

Prezes XIV i XV kadencji, w okresie przemiany KŁ KW w ŁKW. Od 1959 roku do lat 80. wielokrotnie członkini władz klubowych, w tym wiceprezes Klubu. Wspinała się latem i zimą w Tatrach, Alpach Julijskich, w górach Norwegii i Ameryki. Brała udział w wyprawach w Hindukusz, Himalaje i góry Afryki centralnej (weszła na wszystkie pięciotysięczniki Afryki drogami wspinaczkowymi).

Zbigniew Laskowski

Prezes XVI kadencji. Wspinał się od 1972 roku w Tatrach, Alpach i na Kaukazie. Uczestnik wyprawy AKG w góry Iranu i łódzkiej wyprawy w Himalaje Nepalu w 1980 roku. Brał udział w pierwszym polskim przejściu „Filara Amerykańskiego” na Brouillard Mont Blanc.

Krzysztof Kraska

Prezes XVII kadencji. Wspinał się od 1976 roku w Tatrach, Alpach Francuskich i Szwajcarskich oraz w Pamirze. Specjalista od trudnych, dużych dróg skalno-lodowych. Wszedł na Pik Komunizma, a na Matterhornie pokonał zimą drogę przez Nos (Zmutt Nase). Zginął przy próbie zimowego przejścia pn. ściany Grandes Jorasses.

Włodzimierz Sopiela

Prezes XVIII kadencji. Wspinał się od 1978 roku w skałkach wapiennych i nadłabskich piaskowcach, a także w Tatrach i Alpach Francuskich. Współautor trudnej drogi na pn. ścianie Mnicha, tzw. „Międzykancia”.

Krzysztof Pankiewicz

Prezes XIX, XX, XXIV, XXV i XXVII kadencji oraz p.o. prezesa w 1985 roku. Wielokrotnie członek władz klubowych. Wspina się od 1971 roku, przez dwie dekady w ścisłej czołówce krajowej. Pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia letnie i zimowe wielkich dróg w Tatrach, Dolomitach, Alpach, na Kaukazie i w górach Synaju (m.in. pierwsze zimowe przejście drogi Comiciego na pn. ścianie Civetty). Uczestnik wielu wypraw w Pamir, Himalaje i Karakorum (Kangczendzonga i Nanga Parbat zimą, trzykrotnie Manaslu, Makalu, na K2 osiągnął 8100 m, uczestnik jednego z najszybszych w historii wejść na Pik Komunizma). Za najpiękniejszy dzień w górach uważa 21 godzin, w czasie których pokonał z P. Panufnikiem „łańcuchówkę” złożoną ze wszystkich czterech „Sprężyn”. Świetny również w skałkach, w tym w zawodach we wspinaczce na czas.

Jan Fijałkowski

Prezes XXI kadencji. Wspina się od 1974 roku. Jeden z najwybitniejszych polskich wspinaczy przełomu lat 70. i 80. Wspaniałe osiągnięcia skałkowe oraz liczne, znakomite wspinaczki letnie i zimowe w Tatrach, Dolomitach i Alpach — wśród nich nowe, trudne drogi na zach. ścianie Petit Dru oraz na Filarze Narożnym Mont Blanc. Jeden z odkrywców polskich piaskowców Hejszowiny, czyli Gór Stołowych. Między innymi jemu ŁKW zawdzięcza dom w Pasterce oraz ścianę wspinaczkową przy ul. Pienistej.

Władysław Szczepanik

Prezes XXII i XXIII kadencji. Wspina się od 1975 roku w Tatrach, Alpach, Dolomitach i różnych regionach Europy. Miłośnik Hejszowiny, niestrudzony opiekun i budowniczy naszego schroniska — chatki klubowej w Pasterce.

Henryk Nadziakiewicz

Członek honorowy ŁKW, senior Klubu Łódzkiego i jeden z jego założycieli. Wspina się od 1948 roku w Tatrach i skałkach. Instruktor — szkolił już na pierwszym kursie skałkowym w 1951 roku, jeszcze przed założeniem Koła Łódzkiego, a w Tatrach jeszcze w 1980 roku (30 lat szkolenia!). Wielokrotnie we władzach Klubu: zarządzie, komisji rewizyjnej i sądzie koleżeńskim.

Maciej Gryczyński

Członek honorowy ŁKW, słynny „Sprężyna”. Wspina się od 1953 roku; jeden z najwybitniejszych polskich i europejskich wspinaczy lat 60. Autor wielu pierwszych przejść letnich i zimowych w Tatrach („4 Sprężyny” na Małym Młynarzu, na ścianie Kotła Kazalnicy, na wsch. ścianie Mnicha i na zach. ścianie Kościelca), na Kaukazie i w Alpach — m.in. uczestniczył w drugim przejściu Centralnego Filara Freney i pierwszym zimowym przejściu pn.-wsch. Filara Les Droites. Świetny również w skałkach — wiele ekstremalnych pierwszych przejść. Brał udział w wyprawach w Atlas i Hindukusz (pierwsze wejście na Languta Barfi, drugie nową drogą na Kishmikhan).

Jerzy Mackiewicz

Powszechnie zwany „Maćkiem”, wspina się od 1953 roku. Instruktor, w latach 1966–1970 kierownik klubowego referatu szkolenia; szkolił od 1957 roku do końca lat 70. w skałkach i Tatrach, latem i zimą. Indywidualista, ekscentryk, doskonale znany szerokim rzeszom klubowym od lat 50. do 80.

Jerzy Warteresiewicz

Wspinał się od 1954 roku. Słynny „Dziurek”, jeden ze „ścigantów”. Początkowo w Kole Łódzkim, później Warszawskim. Pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia latem i zimą w Tatrach i Alpach. Uczestnik łódzkiej wyprawy w Hindukusz (pierwsze wejście na Languta Barfi, drugie nową drogą na Kishmikhan). W 1968 roku, podczas szkolenia komandosów, uległ wypadkowi, który unieruchomił go do końca życia. Członek honorowy Klubu Wysokogórskiego.

Waldemar Mirosławski

Członek honorowy Klubu. Wieloletni członek władz klubowych, szef komisji szkolenia w latach 1972–1983. Instruktor nieodłącznie związany ze szkoleniem skałkowym i tatrzańskim na najwyższym poziomie — szkolił praktycznie co roku od 1956 do 1983. Wspinał się od 1954 roku, głównie w Tatrach oraz skałkach polskich, niemieckich i czeskich. Uczestniczył w odkrywaniu polskich piaskowców; współautor pierwszego przewodnika po Hejszowinie.

Kazimierz Gromski

Wspinał się od 1960 roku. Instruktor, szkolił w skałkach i latem w Tatrach w latach 1965–1978. Postać ogólnie znana i lubiana przez starych i młodych, pełna humoru i pogody ducha. Wprowadził do Klubu grono młodzieży.

Adam Skoczylas

Czołowy alpinista i himalaista polski lat 50. Uczestnik zwycięskiej wyprawy w Himalaje na Dhaulagiri. Przeniósł się do Łodzi z Koła Krakowskiego. Wyczynowe drogi latem i zimą w Tatrach, Alpach i na Kaukazie. Brał udział w słynnej akcji ratunkowej na pn. ścianie Eigeru. Znany pisarz zajmujący się tematyką górską (4 książki, w tym angielska „Stefano, we shall come tomorrow”, oraz opowiadania w wydaniach zbiorowych).

Wojciech Jedliński

Wspina się od 1962 roku w skałkach, Tatrach, Alpach, Dolomitach, górach Bułgarii i Norwegii. Uczestnik wypraw w Pamir, Hindukusz (latem i zimą), Andy, Karakorum i Himalaje. Jeden z najznakomitszych polskich wspinaczy przełomu lat 60. i 70. Jednym z jego najważniejszych osiągnięć był udział w pierwszym przejściu zimowym pn. filara Trollryggen. Trener alpinizmu, czynny instruktor, lubiany przez młodzież. „Mistrz Pankiewicza od 1972 roku”.

Aleksander Warm

Działalność wspinaczkową zaczął w 1968 roku. Intensywnie wspinał się wyczynowo przez całe lata 70., pokonując liczne trudne drogi latem i zimą w Tatrach, Alpach, na Kaukazie i w Dolomitach. Uczestniczył w pierwszym zimowym wejściu drogą Comiciego na pn. ścianie Civetty. Brał udział w wyprawie ŁKW w Himalaje. Od lat mieszka w Szwajcarii i wciąż wspina się w Dolomitach, Alpach i skałkach.

Wojciech Święcicki

Wspina się od 1970 roku, szkoli od 1972 roku, starszy instruktor od 1985 roku; w latach 1984–1987 zatrudniony w ŁKW na etacie instruktora. Wielokrotnie we władzach klubowych i centralnych: członek Zarządu PZA przez 15 lat, w latach 1986–1998 przewodniczący komisji szkolenia PZA, wielokrotnie wiceprezes PZA, w latach 1999–2001 p.o. prezesa. Wspinał się w Tatrach (m.in. kilka nowych dróg), Alpach Francji, Szwajcarii i Włoch, w Alpach Julijskich i Austriackich, w górach Iranu, Walii i USA.

Ewa Szcześniak

Wspina się od 1972 roku w skałkach wapiennych i piaskowcowych. W Tatrach chodziła wyczynowe drogi latem i zimą, przeszła wiele dróg w Alpach francuskich i austriackich oraz w różnych pasmach Stanów Zjednoczonych, w tym w Yosemite. Uczestniczka i kierowniczka wypraw (również kobiecych) w Hindukusz, Andy Peruwiańskie, do Patagonii i w Himalaje. Ma na koncie nową drogę na pn. ścianie Huascarán Norte „Ladies Holiday”. Członkini wielu zarządów klubowych, chętnie wprowadza młodych w świat gór.

Małgorzata Biernacka z domu Lemańska

Wesoła, pełna uroku kompanka wielu niezapomnianych górskich wypraw i towarzyskich spotkań. Z takim samym wdziękiem i dystansem wspinała się od 1973 roku po trudnych drogach w skałkach i Tatrach, zimą i latem (m.in. komplet „Sprężyn” w Tatrach — Mały Młynarz, Kazalnica, wsch. ściana Mnicha i zach. ściana Kościelca), a także w Dolomitach, Alpach i Andach Peruwiańskich. Dzięki poczuciu humoru i „dionizyjskiemu” charakterowi na stałe wpisała się w krajobraz ŁKW.

Elżbieta Fijałkowska

Wspina się od 1974 roku, cały czas intensywnie. Ma za sobą wiele wyczynowych dróg, w tym pierwszych przejść i kobiecych powtórzeń w piaskowcach polskich i saksońskich, w Tatrach (m.in. pierwsze przejście „Superścieku” Kazalnicy po lodzie), w Dolomitach, Alpach wschodnich (Wilder Kaiser) i francuskich. Wielokrotnie członkini władz klubowych, animatorka życia klubowego, zwłaszcza najmłodszych roczników. Jako instruktorka z niestrudzonym zapałem wprowadza w świat wspinaczki kolejne roczniki.

Krzysztof Liszewski

Rekord wysokości ŁKW: w 2000 roku powyżej 8700 m na Evereście od północy. Wspinał się od 1978 roku latem i zimą; pierwsze przejścia i wybitne powtórzenia w Tatrach (m.in. zimowe jednodniowe przejście Filara Mięguszowieckiego Szczytu ze ścianą czołową), Alpach Włoskich i Francuskich (droga Bonattiego na Grand Capucin). Udział w wyprawach w góry Afryki (nowa droga na Mount Kenya), Ameryki (McKinley), w Pamir i wielokrotnie w Himalaje (m.in. łódzka wyprawa na Makalu).

Ewa Panejko-Pankiewicz

Zaczynała w jaskiniach w klubie wrocławskim. Potem były skałki, Tatry, Dolomity, Alpy, Kaukaz, Andy, a zwłaszcza Karakorum i Himalaje (atakowała K2, Kangczendzongę, dwukrotnie Makalu). Jako pierwsza osoba z Łodzi stanęła na szczycie ośmiotysięcznika (Gasherbrum I — Hidden Peak); jako jedyna kobieta z ŁKW ma w dorobku dwa ośmiotysięczniki (drugi — Shisha Pangma). Wspinała się po wielu wyczynowych drogach, także w zespołach kobiecych, zimą i latem (nowa droga na Huascarán Norte „Ladies Holiday”). Uczestniczyła w pierwszym zimowym przejściu Kantu Filara Kazalnicy Mięguszowieckiej.

Jerzy Broda

Wspina się od 1979 roku w Tatrach i w skałkach wapiennych i piaskowcowych Polski, Francji, Włoch, Austrii, Słowenii, Chorwacji i Niemiec. Najlepsze osiągnięcia to „Wachowicz” na Mnichu (VIII, OS), w piaskowcach IXa OS oraz IXb RP, a w wapieniu 6.4+ RP oraz 6.3/3+ OS. Sfinalizował umowę na zakup chatki w Pasterce. Ściśle związany z Klubem, od 1985 roku jego stały pracownik, znany wszystkim z robót wysokościowych.